' अंतरी '

                                कितीही काही ठरवलं तरी काही क्षण हे निसटून जातातच !! वाहतं पाणी बघता - बघता डोळ्यांसमोरून निघून जातं ; अगदी तसेच !! त्यानंतर गोंधळ चालू होतो...अरे हे राहून गेलं , ते राहून गेलं...!! पण एक वेळ येते की ते राहून गेलेलं आठवण्यातही एक वेगळंच सुख आहे...!                 एक मात्र खरंय ; निसटून गेलेल्या क्षणांची कमी भरून काढण्यासाठी आपण आयुष्यभर कष्ट घेत बसतो पण ; निसटून नाही गेले तर ते क्षण कसले ?!!                 आपल्या रोजच्या जगण्यात खूप काही घडत असतं आजूबाजूला...म्हणजे अगदी सकाळी - सकाळी दुधवाल्या काकांनी दुधाची पिशवी देताना केलेलं स्मितहास्य.... भाजी विकत घेतल्यावर भाजी विकणाऱ्या काकूंचं 'हे घे लेकरा' असं म्हणणं.... बाजूच्या घरातलं एखादं लहानसं मांजर आपल्या घरातील कुंडीत बसून आपल्याकडे निरागसपणे पाहत असो... किंवा मग गर्दीच्या ठिकाणी पायऱ्यांवरून जाताना एखाद्या अनोळखी आजोबांनी आधार म्हणून आपल्या ...

(जे काही आता माझ्याकडून बोललं/लिहिलं जातंय त्याला अपवाद असणाऱ्यांना क्षमस्व !!)                     नुकतीच 'फकिरा' कादंबरी वाचून झाली त्यात सगळं चित्तथरारक... धगधगता प्रवास...! इथे त्याचा संदर्भ देण्याचा मुद्दा असा की , फकिरा आणि सरुबाईचं एकमेकांवर अफाट प्रेम , एकमेकांना प्रचंड ओढ...!! मात्र कुठेही चुंबन , मिलनाचे वर्णन न करता भाऊंनी कसं मांडलं , हे कसब आश्चर्यात्मकच !!!                     बाईच्या शरीराचं वर्णन आणि पुरुषाची त्याकडे पाहताना होणारी घालमेल ज्यात लिहिली/दाखवली असेल तेच हल्लीच्या 'माणसांना'(?) रुचतं , पचतं किंबहूना भावतं...!! इंस्टाग्राम , फेसबुक , टिक-टॉक , etc...etc यांवर वाढलेले स्तन दाखवणारे फोटो , त्यांची हालचाल दाखवणारे व्हिडीओ , GIF पोस्ट्स करणारी कैक खाती 'K' आणि 'M' च्या घरात आपले फॉलोअर्स मिरवतात !! त्यांच्या लोकप्रियतेचं गमक हेच असावं बहुतेक..! आणि हो त्यांच्या अशा पोस्ट्स पाहून गालावर मंद हसू आणि अंगात एक तर्र मारणाऱ्यांची काही कमी नाही ! याउलट लिंगाचे व्...

                       जेव्हा ' बेटा तू मोठा झाल्यावर काय होणार ? ' - मुलाखतकार ' मी लेखक होणार ! ' - असं प्रथम वर्षात शिकणारा दत्ता म्हणतो आणि ' तुला संतोष सर का आवडतात ? ' - मुलाखतकार ' ते माझी पप्पी घेतात म्हणून ! ' - असं अवघ्या चार वर्षाचा किशोर सांगतो... तेव्हा खरंच या तरुणाला सलाम द्यावासा वाटतो !!                        बीड जिल्ह्यातील आष्टी तालुक्यात पाटसरा या छोट्याशा खेडेगावात उसतोड कामगाराच्या पोटी जन्माला आलेलं आगळं पोरगं म्हणजे 'संतोष गर्जे' !! घरात दोन वेळचं खायला मिळायचा प्रश्न असताना... आपल्या बहिणीचं बाळंतपणातील पोर टाकून जीव सोडणं आणि तशा परिस्थितीत भाचीचा सांभाळ करता करता अशा कित्येक मुलांचे कित्तीतरी हाल होत असतील , त्यांचं काय असा विचार करून गेवराई या तालुक्याच्या गावापासून 3 किमी अंतरावर 'सहारा अनाथालय' उभारलेला हा पठ्ठ्या आजच्या तरुणांचा आदर्श ठरतोय...!               ही गोष्ट आहे एका अनाथांच्य...

                    रात्रीचे १२ वाजून २५ मि. ... किन्न काळोख , कशाच्यातरी आधाराने स्वतःला सांभाळून उभं राहावं लागतंय इतका प्रचंड वारा... धो - धो पाऊस... पायांखालून वेगाने जाणारं पावसाचं पाणी... आणि त्या रात्री आम्ही ३५ लोक १३९४ मी उंचीवर होतो... जे पाहायला मिळेल , जे अनुभवायला मिळेल ते सारं काही नवीन आणि अविस्मरणीय होतं... आम्ही आपल्या लाडक्या राजाच्या स्वराज्याची पहिली राजधानी म्हणून आजही डौलाने उभ्या असणाऱ्या राजगडावर होतो...                     बहामनी राजवटीपासून अस्तित्वात असणारा हा किल्ला सुरुवातीला मुरुम्बदेव किल्ला म्हणून ओळखला जायचा... पुण्याच्या नैऋत्येला ४८ किमी , वेळवंडी आणि गुंजवणी नद्यांच्या खोऱ्यात आणि आजूबाजूच्या डोंगररांगांमध्ये तीनही बाजुंना पसरलेला ; अवाढव्य किल्ला म्हणजे राजगड !! त्याकाळात वेढा घालण्यास अतिशय कठीण... सुवेळा माची , संजीवन माची आणि पद्मावती हि त्याची विस्तारलेली तीन मुखं... किल्ल्याच्या मध्यभागी उंच असा बालेकिल्ला... हे सारं काही मनात साठवत 'जय भवानी जय...

                         सात वर्षांपूर्वीची एक घटना आठवते , मी हायस्कूलमध्ये शिकत होते तेव्हाची !! आमच्या भागात एक प्रसिद्ध मंदिर आहे.  तिथे दरवर्षी मोठी यात्रा असते. या यात्रेत एक मोठे महंत -  महाराज येतात आणि वर्षभराचे भाकीत करतात. भाकीत म्हणजे भविष्य ( Prediction - प्रेडिक्शन ) . त्या मंदिराच्या भागातील , परीसरातील काही गावांकरिता ते लागू पडतं... तर सात वर्षांपूर्वी ; यात्रेनंतर शाळेत आम्हा मुलींमध्ये चर्चा सुरू झाली... गप्पांचा विषय साधारण आठवडाभर तरी ते 'भाकीत'चं होता. त्यावेळी बऱ्याच गोष्टी त्या महंत - महाराजांनी भाकितात सांगितल्या होत्या , त्यात एक भाकीत असं होतं की , "भागातील बारा वर्षांच्या मुलीला बाळ होईल" .                        त्या काळात हे ऐकल्यावर तेव्हाच्या शाळकरी मनाला प्रश्न पडणं काही गैर नव्हतं. मी तेव्हा खूप घाबरले होते.  माझ्या शाळेतील कुणी ती मुलगी नसावी ; म्हणून मी बराच वेळ बोटात बोट अडकून ( फिंगर क्रॉस = मनात ईच्छा...

                                 " अरे पार आणा... कुदळ घेऊन ये भाऊ... ए बाई काढती सगळं सामान का उकरायला लावू ?..." अंगावर शहारे आले...आज त्यांचे संसार गोळा केले होते आपल्यातल्या संकुचित मनोवृत्तीने !! त्यांची खोपटं उधळून टाकली होती ; आपल्यातल्या हाय-फाय की , कुठल्यातरी नावाच्या मानसिकतेने...!!!                            खूप गोंधळ ऐकू येत होता म्हणून ; खिडकीच्या गजांना घट्ट कवटाळून समोरचं दृश्य मनात चितारणं चालू होतं... पांढरपेशी वर्गातील 'माणसं' झोपडपट्टीतील लोकांशी काहीतरी वाद घालत होती... रात्रीच्या जेवणासाठी दिवसभर मजुरी आणि सकाळच्या दोन घासांसाठी रात्रपाळी करणाऱ्या त्या गोरगरिबांना अक्षरशः हाताला खेचून बाहेर काढणं चालू होतं... त्या पांढरपेशांना त्यांच्या वस्तीत त्यांच्या म्हणण्यानुसार असे गलिच्छ लोक नको होते... आता अशा पांढरपेशांच्या गलिच्छपणावर बोलायचे झाले तर... यांना माणसांची विष्टा दुर्गंधी आहे हे कळतं मात्र यांच्याच (...

                                                                  तरुणाई , शूsss... आवाज नको करू... चल... चोरी करायला चल... 'चोरी'च करायला चल... हो , हो चोरी 'करायलाच'...  लाठी-मार , दगड-गोटे आणि झेंड्यांचीही... चोरी करायला चल... मंदिरातील गाभाऱ्याचीही...!  चोरी करायला चल मशिदीची , गुरुद्वाराची , चर्चची... 'सगळ्याच देव्हाऱ्यां'ची... चल तरुणाई , चोरून नेवूया आपण वासनेची भावना...आवाज नको करू...इथे ऐकायला 'लाख्खो' बसलेत 'आपापला बस्ता' घेऊन... 'कुऱ्हाडीनं' वार करतील... नाहीतर , नाहीतर तुझ्या नकळत ; तुझ्याच डोक्यातून बंदुकीची गोळी आरपार होईल... जी हल्ली अनेकांना चिकटतेय आणि चिकटवणारे मात्र चिकटवण्यासाठी वापरलेल्या डिंकामुळे डोळ्यांसमोरून गायब होतायंत... चल तरुणाई 'तो डिंक' आणि 'ते चिकटवणारेच' चोरून आणू... जिथे आहेत ; तिथून चोरून आणू...                      ...